Dünya bazen büyük bir felaketle sona ermez; çoktan bozulmuş haliyle işlemeye devam eder. Krasznahorkai’den Kertész’e, Márai’den Nádas’a Macar edebiyatında çürüyen zamanın, bitmeyen kıyametin ve geç kalmış fark edişin izini sürüyoruz.

“Asya edebiyatı” tek ve yekpare bir gelenek değildir. Japonya’dan İran’a, Vietnam’dan Çukurova’ya uzanan düşünsel basınç bölgeleri üzerinden, “Doğu” dediğimiz kategorinin tarih, coğrafya, dil ve iktidar içinde nasıl çatladığına bakıyoruz.

Seçilmiş olmak gerçekten bir kader midir, yoksa hayatın sonradan kurulmuş anlatısının yarattığı bir kaçınılmazlık hissi mi? Harry Potter’ın kehanetinden yola çıkarak özgürlük, seçim ve hikâyelerin geçmişi geriye doğru nasıl anlamlandırdığı üzerine düşünüyoruz.

Shakespeare’i anlamak neden hiçbir zaman tamamlanmaz? Karakterlerin, sözlerin ve ilişkilerin her okumada yeniden yer değiştirdiği bu metinlerde anlam bulunmaz; hareket eder, çoğalır ve geride yalnızca izlerini bırakır.

Bazı şairler dünyayı büyütür; Asaf Hâlet Çelebi ise onu azaltarak yoğunlaştırır. Doğu ile Batı, rüya ile gerçek, benlik ile hiçlik arasında kurduğu “olmayan ülke”den hareketle, modern şiirde mistisizmin nasıl yeni bir estetik deneyime dönüşebileceğine bakıyoruz.

Aile yalnızca içinde yaşadığımız bir ev değil, kim olduğumuza dair cümlelerin üretildiği bir anlam düzenidir. Sartre’ın bilinç, başkasının bakışı ve kötü niyet fikirlerinden yola çıkarak, babaannelerin bu çerçevenin içinde nasıl küçük nefeslikler açabildiğine bakıyoruz.

Ejderha yalnızca ateş püskürten fantastik bir yaratık mıdır, yoksa anlatının ritmini, atmosferini ve düşünme biçimimizi değiştiren bir eşik mi? Deleuze’ün karşılaşma fikrinden yola çıkarak ejderhayı türler, dünyalar ve düşünce rejimleri arasında nöbet tutan bir “Eşik-Ejderha” olarak okuyoruz.

Bazı kitaplar dünyayı değiştirmez, dünyayı gördüğümüz yeri değiştirir. Düşüncenin, öznenin ve biçimin sınırlarını genişleten metinler üzerinden, bir kitabın okurda hangi eşikleri açabileceğine bakıyoruz.

Virginia Woolf’un edebiyatı bilinç, zaman ve varoluş arasında açılan geçitlerden oluşur. Woolf’un kaynaklarından çağdaşlarına, kendi eserlerinden edebiyattaki yankılarına uzanan altı halkada bu düşünce evreninin yörüngelerini izliyoruz.

Kore edebiyatında bireysel hayatların sessiz yaraları, ülkenin sömürgecilik, savaş ve bölünmüşlükle yüklü tarihiyle iç içe geçer. Han kavramından Vejetaryen’e uzanarak, bu tarihsel ağırlığın yalnızlık, direnç ve varoluşçu başkaldırıyla nasıl kesiştiğine bakıyoruz.

Yemek edebiyatta yalnızca sofraya konan bir dekor mudur? Merleau-Ponty’nin beden ve algı düşüncesinden yola çıkarak tatların, kokuların ve mutfak ritüellerinin hafızayı, duyguları ve dünyayla kurduğumuz ilişkiyi nasıl taşıdığına bakıyoruz.

Polisiyeyi sınırlayan kurallar, aynı zamanda onun yaratıcılığını mı üretir? Gizem, nedensellik, yanlış yönlendirme ve okurla kurulan oyun üzerinden polisiye anlatının mimarisine; ardından bu mimariyi koruyan, esneten ve parçalayan romanlara bakıyoruz.

Edebi cemiyetler birer karadelik gibi yalnızca çevrelerindekileri çekmez; biçimi, dili ve düşünceyi de büker. Servet-i Fünun’dan Oulipo’ya, Bloomsbury’den Beat Kuşağı’na uzanarak edebiyatın bu yoğun çekim merkezlerine bakıyoruz.

Bilginin sınırında kimler dolaşır? Büyücü, cadı ve filozof üzerinden sezgi, beden, doğa, iktidar ve kavram yaratımı arasındaki gerilimlere; ardından büyünün farklı biçimlerde taşıdığı romanlara bakıyoruz.

Bilimkurgunun herkesçe bilinen devlerini bir kez daha sıralamak yerine, türün ikinci çemberinde kalmış güçlü kitaplara, sonraki dönemlerde bilimkurguyu taşıyan yazarlara ve Türkiye’den örneklere uzanıyoruz.

Bir kütüphane insanı ne kadar ele verir? A’dan Z’ye uzanan bu öznel seçkide, farklı türlerden ve dönemlerden kitapları yan yana getirerek Kararsız Okur’un kişisel raflarına biraz daha yakından bakıyoruz.

Mavi Anadoluculuğun Ege’nin iki yakasını birbirine bağlayan düşüncesinden yola çıkarak İyonya ile Atina arasındaki eski felsefi gerilime bakıyor, ardından Yunan edebiyatı ile Mavi Anadolucu yazarları aynı kıyıda buluşturuyoruz.

Aşk hep aynı şeyi mi ifade etti? Philia, agape, storge ve eros’tan Platon’un eksiklik fikrine, Plotinus’un ilahi aşka uzanan hattından hareketle, aşkın farklı anlamlarını ve romanlarda aldığı biçimleri düşünüyoruz.

Mitolojik ögeler neden yüzyıllar sonra bile edebiyatta bu kadar kolay yankılanıyor? Apollon ve Dionysos’tan başlayarak, yüzyılların anlam yükünü taşıyan mitlerin ve efsanelerin yeni romanlarda nasıl başka hikâyelere dönüştüğüne bakıyoruz.

Savaş insan doğasının kaçınılmaz bir sonucu mu, yoksa toplumun ve onu kuran yapıların ürettiği bir şey mi? Hobbes’tan Rousseau’ya, Sartre’dan yapısalcılığa uzanan farklı cevapların ardından dünya edebiyatının savaşla kurduğu ilişkiye bakıyoruz.